مبهوت و دست بسته به یک پنجره ، این کودکان چینی گرفتاری و ناامیدی کارگران مهاجر را در پرجمعیت ترین کشور جهان نشان می دهند. والدین این کودکان از پس مخارج ابتدایی ترین مهدکودکها برنمی آیند و مجبور به بردن فرزندان خود به سر کار هستند. این تصاویر در کارخانه ای در شهر ژیازینگ در جنوب شرقی چین گرفته شده است جایی که والدین این کودکان کار پرزحمتی به مدت ده ساعت در روز دارند. حدوداً 110 میلیون کارگر مهاجر 16 تا 40 ساله در چین وجود دارد.
لینک به نوشته اصلی:
توهینهای هالیوود به ایران و ایرانی پایانی ندارد. پس از نمایش فیلم موهن 300 که باعث برانگیخته شدن احساسات میلیونها ایرانی در سراسر جهان شد ، فیلم کشتی گیر و شکستن میله پرچم ایران توسط کشتی گیر آمریکایی نیز دل ایرانیان را بدرد آورد. چندی پیش به تماشای فیلم «آقای بله» (Yes Man) با بازی کمدین معروف جیم کری نشسته بودم. این فیلم که محصول 2008 کمپانی برادران وارنر (تولیدکننده فیلم 300) می باشد سعی دارد که بطور زیرکانه ای ایران را به تروریسم و بمب ربط بدهد. داستان از این قرار است: کارل (با بازی جیم کری) که شخصیت اصلی داستان است مردی تنهاست که جز کار روزانه و تماشای فیلم در خانه تفریح دیگری ندارد ؛ وی پس از یک ملاقات تصادفی با یکی از دوستان قدیمی خود به سمیناری می رود که سخنران ، حضار را تشویق به بله گفتن در همه حال می کند تا از زندگی خود لذت ببرند… زندگی کارل نیز از آن پس تغییر می کند چرا که هیچگاه به کسی نه نمی گوید. یکی از این موارد وبسایتی است به نام persianwifefinder.com که کارل از این طریق با زنی ایرانی به نام فرنوش آشنا می شود.
این زن روسری را به شکل عجیبی سر می کند بطوری که تقریباً شبیه مجسمه ابوالهول شده است. کارل به راحتی در حضور این زن با دوستش در مورد معشوقه اش صحبت می کند و در مقابل سوال دوستش می گوید چیز مهمی نیست فرنوش خودش می داند که ما از نوع هم نیستیم…!
در سکانسی دیگر کارل در فرودگاه توسط ماموران امنیتی دستگیر و متهم به برنامه ریزی برای حملات تروریستی می شود و دلایل آن نیز عضویت در وبسایت همسریابی ایرانی ، ارتباط با یک زن ایرانی و شرکت در کلاس آموزش خلبانی و… ذکر می شود!
در کل ، فیلم در جهتی است که نشان می دهد که کارل با بله گفتن به چیزهای بد و حتی تهوع آور روبروست و قلباً دلش نمی خواهد بله بگوید مثل رابطه جنسی با پیرزن همسایه ، دعوا و… و بالاخره دوستی یا رابطه با یک زن ایرانی! شاید اگر کسی روی این موضوع حساس نباشد در نگاه اول متوجه چیزی نشود و به این فیلم به چشم یک فیلم کمدی معمولی نگاه کند ولی متاسفانه آنچه که واقعیت دارد این روند تخریب تدریجی است که هالیوود در پیش گرفته است تا چهره ایران و ایرانیان را روزبه روز مخدوش تر نماید ؛ این اولین بار نیست و آخرین بار هم نخواهد بود.
برت پاپلول – تورانتو استار – 31 ژانویه 2009
باراک اوباما در هفته دوم ریاست جمهوری خود با گفتن اینکه آمریکا دست خود را به سوی ایران دراز خواهد کرد اگر ایران مشت گره کرده خود را باز کند ، سعی کرد با دشمن بلندمدت آمریکا دوستانه باشد.
در پاسخ محمود احمدی نژاد از اوباما خواست که بخاطر همه جنایتهایی که آمریکا در حق ایران مرتکب شده است ، عذرخواهی کند. این اظهارنظر به گمان خیلی ها تهدیدآمیز به نظر می آمد. ولی دیگران ردپایی از دلیل در صحبتهای وی یافتند.
سابقه رابطه ایران و آمریکا برمی گردد به زمانی که قسمتهای زیادی از ایران در تصرف امپراطوری بریتانیا بود و به مثابه خاکریزی بود بین هند بریتانیا و روسیه تزاری.
استیفن کینزر خبرنگار سابق نیویورک تایمز در امور خاورمیانه و نویسنده کتاب «تمام مردان شاه» می گوید که اولین آمریکاییهایی که مبادرت به ورود به ایران (پرشیا در آن دوره) کردند ، میسیونرها بودند که از آن جمله می توان از هاوارد باسکرویل نام برد که هنوز به عقیده خیلی ها یک شهید است. او در سال 1909 زمانی که انقلابیونی را که بر ضد شاه مورد حمایت انگلیسیها برخاسته بودند رهبری می کرد ، کشته شد. آنها با تاسیس یک سلطنت مشروطه در ایران ادامه دادند و شهرت آمریکا را به عنوان کشوری که تمایلات امپریالیستی در برابر مردم ایران ندارد را بنیان نهادند.
ولی این شهرت بزودی و بعد از جنگ جهانی دوم هنگامی که آمریکا در اندیشه تهدید گسترش کمونیسم در خاورمیانه بود از بین رفت. ایران بخاطر منابع سرشار نفتی بطور فزاینده ای برای بریتانیا مهم شده بود. تمام کامیابی بریتانیا شرکت نفت ایران و انگلیس بود که در مالکیت دولت بریتانیا بود.
بحران در سال 1951 زمانی که نخست وزیر دموکراتیک ایران دکتر محمد مصدق طرحهایی را برای ملی کردن دارایی این شرکت اعلام کرد ، بالا گرفت. نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل از متحد زمان جنگ خود در واشینگتن یعنی دوایت آیزنهاور که به تازگی رئیس جمهور شده بود تقاضای کمک کرد. آیزنهاور نیز نگران از دست دادن ایران در برابر شوروی بود.
و بدین ترتیب آیزنهاور مجوز یک کودتا به دست سیا را در سال 1953 صادر کرد که منجر به سقوط مصدق ، بازگشت اعلیحضرت محمدرضا پهلوی و در دست گرفتن قدرت توسط وی گردید. شاه بلافاصله نظام چند حزبی را از بین برد و بنیان دو دهه سرکوب را گذاشت.
سرانجام شاه با انقلاب اسلامی سرنگون شد و در سال 1979 سفارت آمریکا در تهران بخاطر حمایت از شاه توسط شبه نظامیان اشغال شد و حدود 70 نفر گروگان گرفته شدند.
در نتیجه واشینگتن اقدام به حمایت از صدام حسین کرد که یک جنگ تمام عیار را علیه ایران در سال 1980 آغاز کرد. جنگی 8 ساله که بیش از یک میلیون کشته به جا گذاشت.
تنشها بین ایران و آمریکا در طول دهه 90 بالا گرفت که منجر به یک تحریم تجاری کامل علیه ایران در سال 1995 از جانب آمریکا گردید.
کینزر عقیده دارد که کشورش مسئولیت بیشتری بخاطر وضعیت فعلی ایران دارد: «اگر ما ایران را به حال خود می گذاشتیم (در سال 1953) ، متوانستیم تصور کنیم که ممکن بود این کشور تبدیل به یک دموکراسی پیشرفته در قلب خاورمیانه شود.»
بیشترین تمایل آمریکا برای عذرخواهی بخاطر کودتا در سال 2000 اتفاق افتاد هنگامی که وزیر خارجه وقت مادلین آلبرایت که در حال ترک مقام خود بود ، گفت: «اکنون ساده است ببینیم که چرا بسیاری از ایرانیان هنوز از این مداخله آمریکا در امور داخلی خود اظهار رنجش می کنند.»
جرج بوش رئیس جمهور ایالات متحده به نوعی با دو ناکامی در مقابل ایران کاخ سفید را ترک می کند: تندروهای کاخ سفید عزم ایران برای دستیابی به فن آوری هسته ای را تحت کنترل در نیاورده اند و میانه روها موفق به مذاکره با ایران نشده اند.
موازنه استراتژیک بین دو کشور درحال حاضر متضاد آن چیزی است که بوش امید داشت به آن دست یابد: ایران نسبت به هشت سال پیش قوی تر شده است و ایالات متحده که درگیر دو جنگ پرهزینه در عراق و افغانستان است ، ضعیفتر شده است. ایران هویجهای (مشوقهای) آمریکا را رد کرده و چماقهایش (تهدیدهایش) را جدی نگرفته است.
رئیس جمهور منتخب باراک اوباما درصدد است که یک گفتگوی جدی را با ایران شروع کند که تصمیم ارزشمندی است ولی در حال حاضر دلایل کمی وجود دارد که بتواند موفق شود. مقامات ایرانی علناً در برابر تهدیدات اظهار آمادگی می کنند و حتی مدافعان مذاکره نیز در خفا هشدار می دهند که ممکن است هنوز وقت مذاکره همه جانبه نشده باشد. ایران نیز قصد دارد در ماه ژوئن آینده انتخابات ریاست جمهوری خود را برگزار کند که این هم باعث پپیچیده شدن اوضاع شده است.
وهرچه زمان جلوتر می رود ، ایران بدون اینکه تسلیم شود به سمت اتمی شدن پیش می رود و علیرغم چهار قطعنامه شورای امنیت در محکومیت برنامه اتمی ایران ، به نظر می رسد که غرب ناتوان در متوقف کردن آن است.
برای اینکه ببینیم چطور موقعیت استراتژیک آمریکا در برابر ایران تضعیف شده است ، کافی است که نگاهی به اتفاقاتی که در هشت سال گذشته افتاده است بیندازیم. گراهام الیسون رئیس مرکز علمی مناسبات بین المللی هاوارد بلفر این موارد را در طی یک گردهمایی در کیمبریج مطرح کرده است.
از سانتریفیوژها شروع می کنیم که یک تکنولوژی حیاتی در غنی سازی اورانیوم هستند. وقتی بوش در سال 2001 به قدرت رسید ، ایران هیچ سانتریفیوژ فعالی نداشت. امروز ایران حدود 3850 سانتریفیوژ فعال دارد و طبق گزارش آژانس بین المللی انرژی هسته ای قصد دارد تعداد 3000 سانتریفیوژ دیگر اضافه کند.
حالا به سراغ خود اورانیوم غنی شده می رویم. وقتی بوش به قدرت رسید ایران چیزی از آن نداشت. در ماه گذشته ، آژانس گزارش کرد که ایران 1350 پوند اورانیوم غنی شده با درصد پایین در اختیار دارد. این مقدار برای ساخت یک بمب اتمی کافی است به شرطی که با درصد بالایی غنی سازی شود.
سیستم موشکی ایران نیز قادر به حمل سلاح هسته ای است. ایران در طی هشت سال گذشته موفق به گسترش موشکهای بالستیک خود شده است ؛ شهاب 3 بردی معادل 1300 مایل دارد و می تواند اسرائیل را هدف قرار دهد. این کشور همچنین در حال گسترش موشک قاره پیمای شهاب 6 با بردی معادل 6200 مایل می باشد که در تئوری می تواند به قسمتهایی از ایالات متحده برسد…
http://www.dailystar.com.lb/article.asp?edition_id=1&categ_id=5&article_id=98097
سارا پیلن روز شنبه 1 نوامبر یک تماس تلفنی از طرف یک کمدین کانادایی که تظاهر می کرد نیکولا سارکوزی رئیس جمهور فرانسه است ، دریافت کرد. سارکوزی قلابی در این تماس به سارا پیلن گفت که وی روزی یک رئیس جمهور خوب خواهد شد و پیلن با خنده جواب داد: «شاید هشت سال دیگه!»
این تماس تلفنی در حقیقت از طرف زوج کمدی اهل مونتریال ، مارک آنتوان اودت و سباستین ترودل گرفته شده بود. اودت که نقش سارکوزی را بازی می کرد ، با لهجه اغراق آمیز فرانسوی سعی کرد در این مکالمه سرنخهایی واضح را بگنجاند که این یک شوخی است ولی پیلن متوجه این سرنخها نیز نشد!
اودت در این مکالمه به پیلن پیشنهاد رفتن به شکار با هلیکوپتر را می دهد و به شوخی می گوید که نباید دیک چنی را با خود ببرند که اشاره به حادثه ای داشت که در سال 2006 چنی دوستش را هنگام شکار زخمی کرد و پیلن در جواب می گوید: «من بااحتیاط شلیک خواهم کرد.»
همچنین با اشاره به جمله مشهور پیلن در یک مصاحبه تلویزیونی که در پاسخ به اینکه آیا وی تجربه ای در سیاست خارجی دارد گفته بود: «شما درواقع می توانید روسیه را از اینجا (آلاسکا) ببینید!» ، سارکوزی قلابی به وی گفت: «می دونید ما مشترکات زیادی داریم چون که … من هم از خونه ام می تونم بلژیکو ببینم!» و پیلن در جواب گفت: «خوب ، ببینید ، ما درست همسایه کشورهایی هستیم که احتیاج داریم که با آنها کار کنیم؛ بله.»
وقتی اودت از خواننده کانادایی استف کارس بعنوان نخست وزیر کانادا نام برد ، پیلن در جواب گفت: «خوب ، اون کارشو خوب انجام میده ، آره ؛ وقتی شما مقامی دارین که دستکم گرفته میشه به شما این فرصت را می دهد تا کارآمدی خودتون رو ثابت کنید و نشون بدید که منتقدین در اشتباه هستند. شما باید اینطور سخت کار کنید.»
در طی تماس پیلن بارها سارکوزی را تحسین می کند و از همسر وی کارلا برونی بعنوان مدلی که تبدیل به آهنگساز و ترانه سرا شده است یاد می کند و میگوید: «می دونید ، امیدوارم روزی بتونیم با هم کار کنیم و شخصا شما و همسر زیبایتان را ملاقات کنم.» و ادامه می دهد: «اوه خدای من ، شما و خانواده قشنگی که دارید انرژی زیادی به کشورتان اضافه کرده اید.»
در ادامه سارکوزی قلابی می گوید که همسرش بسیار «هات» است و در ضمن برای او در مورد «جو(ی) لوله کش!» ترانه ای ساخته است با عنوان «روژلب زدن به یک خوک». توضیح اینکه اوباما فراخوان مک کین برای تغییرات را چند روز بعد از اینکه پیلن در یک گردهمایی جمهوری خواهان جوکی در مورد روژلب گفته بود به مسخره «روژلب زدن به یک خوک» خوانده بود!
سارکوزی قلابی همچنین از پیلن می پرسد که آیا «جو» شوهر اوست و اضافه می کند: «ما معادل جوی لوله کش را در فرانسه داریم. نامش مارسل است همان که زیر بغلش ریش دارد!» او همچنین به پیلن می گوید که عاشق «فیلم مستندی» است که در مورد وی ساخته شده که اشاره به فیلم غیراخلاقی دارد که هنرپیشه ای شبیه پیلن در آن بازی می کند! و پیلن از وی تشکر می کند!
لینک مقاله اصلی: http://hosted.ap.org/dynamic/stories/C/CANADA_PALIN_PRANK_CALL?SITE=NCJAC&SECTION=HOME&TEMPLATE=DEFAULT
در این کتاب ، رابرت بر (Robert Baer) مأمور سابق CIA از ایران به عنوان یک ابرقدرت در حال رشد در خاورمیانه یاد می کند. وی در این کتاب می نویسد: «اگر ما هرچه زودتر متوجه تناقضات در رفتار ایرانیان بشویم ، بفهمیم که آنها که هستند ، چه می خواهند ، چطور می خواهند ما را شکست دهند یا با ما کار کنند ، سریعتر می توانیم به آنها نزدیک شویم.»
کتاب قبلی رابرت بر دستمایه ساخت فیلم سیریانای جرج کلونی شده بود.
گزیده ای از مطالب کتاب:
«ایران یک جامعه بسته و دشمنی در دوردست است. پس عجیب نیست بدانیم که آمریکا چطور نفهمید که ایران چگونه در طی سی سال گذشته تکامل پیدا کرده ، مدرن شده ، رشد کرده و تروریسم و انقلاب را رها کرده است. ایران همچنان بر موج اسلام بنیادگرا سوار است تا از آخرین اثرات یک خاورمیانه سکولار خلاص شود ولی در عین حال یک بازیگر منطقی است که با خونسردی و بطور سیستماتیک منافع ملی خود را دنبال می کند.
اگر روکش اسلام را بتراشید ، آنچه که در یک ایرانی می یابید یک ناسیونالیسم قدیمی و یک مقاومت پایدار و عمیق در برابر استعمار است. اگر به تراشیدن ادامه دهید آنچه که در اعماق روح یک ایرانی می یابید ، میل جدیدی به امپراطوری است. این در جامعه ایران و حتی در میان ایرانیان سکولار جریان دارد؛ ولی ایران یک روم جدید نیست و مصمم به داشتن فتوحات عیان ، صدور فرهنگ ، استعمار و تغییر مذهب نیست. چیز دیگری ایران را به سمت امپراطوری هدایت می کند؛ می توانید آن را سرنوشت یا حق قانونی بنامید: آن چیزی که فهمش مشکل است این است که ایران امروز باور تزلزل ناپذیری به حق داشتن امپراطوری دارد. و بدست آوردن آن به معنی داشتن نمایندگان جنگجو (حزب الله) و کنترل بر منافع نفتی است.»
وقتی یک دانش آموز کلاس سوم از سارا پیلن در مورد کار معاون رئیس جمهور پرسید ، سارا پیلن که نامزد جمهوری خواهان برای این پست است در پاسخ گفت که معاون رئیس جمهور همکار رئیس جمهور است ولی «سنا را اداره می کند» و «می تواند واقعاً به همراه سناتورها به آنجا برود و بخوبی سیاستها را تغییر یدهد.»
مقاله اصلی را اینجا ببینید:
http://ap.google.com/article/ALeqM5jvdMZgcE6Zu0Gff9sLV_K_6PLtoQD93VJAVO0
این مقاله ترجمه ای است از مقاله ای است به همین نام از برزو دراگاهی در لس آنجلس تایمز به تاریخ 17 اکتبر 2008
http://www.latimes.com/news/printedition/asection/la-fg-shah17-2008oct17,0,7529887.story
گزارشی جدید بر اساس اطلاعات قبلا طبقه بندی شده نشان می دهد که دولتهای نیکسون و فورد شرایطی را به وجود آوردند که به بی ثباتی ایران در اواخر دهه هفتاد میلادی و انقلاب اسلامی کمک کرد.
بر طبق گزارشی در شماره پاییز میدل ایست ژورنال که توسط موسسه خاورمیانه در واشنگتن منتشر شده است ، مجموعه ای از یادداشتها و مکاتبات نشان می دهد که اختلافات عمیقی بین دولتهای جمهوری خواه و محمدرضا شاه پهلوی در مورد افزایش قیمت نفت در اواسط دهه 70 میلادی وجود داشته است.
این گزارش که بعد از تحقیقی دوساله توسط اندرو اسکات کوپر منتشر شده است توجه خود را معطوف به نقش سیاستمداران کاخ سفید ، منجمله دانلد رامسفلد که در آن زمان مشاور پرزیدنت فورد بود ، در تلاششان برای کاهش قیمت نفت و محدود کردن بلندپروازیهای شاه برغم اخطارهای وزیر خارجه وقت هنری کیسینجر کرده است. کیسینجر معتقد بود که این کار موجب تسریع در پیدایش یک «رژیم رادیکال» در ایران می شود…
در مورد حجاب و مسائل مشابه تاکنون نظرات مختلفی ابراز شده و هر کدام به جای خود محترم است ولی آن چیزی که اخیرا جلب توجه می کند ، سیاستهای اتخاذشده توسط صداوسیما است که می توانم آنها را در موارد زیر خلاصه کنم:
- نمایش زنان تحصیل کرده و دارای مشاغل مهم مانند مهندس ، دکتر ، وکیل و … بصورت زن چادری و بعضا حتی چیزی فراتر از مدل زن چادری مرسوم در جامعه!
- نمایش طبقات پایینتر جامعه ، زنان کم سواد و حتی خلافکار با مانتو و روسری
- استفاده از نامهای پارسی برای آدمهای خلافکار و اسامی عربی برای شخصیتهای مثبت ؛ البته این مورد جدیدی نیست ولی اخیرا شدت بیشتری یافته است: چند سال قبل از خسرو یا هوشنگ برای آدمهای بد داستان استفاده می شد ولی الان پیشروی هایی صورت گرفته که به نام خانوادگی طرف هم می رسه: کورش کبیری ، داریوش آریان …!
در حالیکه واقعیت در جامعه چیز دیگری می گوید!
ولی خوشبختانه آنچه که من تابحال دیده ام این است که این تبلیغات تاثیری بر قشر روشنفکر و تحصیلکرده (واقعی) نداشته است و فقط روی عامه تاثیر داشته که آنهم زیاد فرقی نمی کند!
نامزدی خانم پیلن برای معاونت ریاست جمهوری آمریکا از طرف جمهوری خواهان باعث شده که سوژه های زیادی به دست طنزپزدازان بیفتد! لینک زیر را ببینید:
http://www.bilerico.com/2008/09/sarah_palin_is_the_new_dan_quayle.php
